questões de tempo

Tanteo porções de tempo intermitentes
Procuro lapsos de curta duração..
quero trozos de tempo indefinido, para meu.
e que o momento não passe, fique inerte
apalpo todas as possibilidades a mão
se achar nunca solução
nesta nublada e frenética borbulha
que não me deixa respiração.
Considero que o tempo passa demasiado rápido para que poida asimilalo..
e as mudanças são demasiado fortes para que possa estar agusto..
e por isso é que prefiro me ficar no passado

bitácora

.......Que das vivenzas
que temos aprendido todo
o que ocorre é
que tamén esquecemos
acrecentando aquilo
de volver a tropeçar..
¡velaí que recordo mais ingrato!..non?

¡alboroto!

Na dicotomía do absurdo; Sin reflexión nin albedrío..

que efémera é a vida..
e às vezes os sentimentos o são tudo
e às vezes não são nada
e todo o que cai desaparece
e todo o que troca, muda..escapa-se

ai ai ai ananás....

ai ai ai ananás ananás

abacaxi do meu corazón

bríndasme co teu xugo dourado

préndesme do paladar dun arrebato

pégasme na caluga co teu aroma azucarado

ficando no desatino da túa pulpa mollada

semente xerminal do teu tenro amor...

Preludio

Egoista...

vamos a analizar a palabra...

que é ser egoista?

egoista é ser egocentrico, acaparador, codicioso...

metafase

Alusións a momentos imperecedeiros
porque se quedan gravados na memória..
A felicidade ven por golpiños de benestar..
E como din, o bo trabállase a doses reducidas...

o abacaxi vai arrincando...

E a vida é...

E a vida é unha serie de contradiccións

contradiccións que levan a desenganos

e os desenganos promoven dores dispares

dores que sacian o apetito

máis que sería a vida sen desenganos?

vivenzas transcurridas sen ter aprendido

sen ter aprendido... ¿que sentido tería todo?

seríamos autómatas da conducta...

entón dizer:

¡que vivan os desenganos!

páxariños na cabeza

Cómo podes sin mais...¿limitarte a esperar?

¿Esperar a qué?

¿a alguén?

É coma unha demora finita que se fai eterna, case perenne...

E os días transcorren e as horas e os minutos e os segundos vanse escurrindo polas comisuras das mans entreabertas e tratar de mantela mente entretida con actividades cotidianas calma pero non sacia.

E saber que hai que afrontar a pesadez dos cometidos que menos complacen. Isto poderiase aplicar a maioria das mentes humanas que circulan pola terra...

E sucede que nos deixamos levar sempre pola brisa dos acontecementos que van marcando a vida de cada un...

E poderíamos, por qué non brindar pola crítiza feroz do inesperto, do que xuzga e non quere ser xuzgado; impasible, mente influenciable tan endeble, fráxil, indecisa e insegura de si mesma sempre creu estar errada...

E volta, das secuencias de ideas que viaxan pola minha mente inconexa.

.......Siguen transcurrindo os días..

Canto paxaro na cabecinha...non había quen a baixara das árbores...