páxariños na cabeza

Cómo podes sin mais...¿limitarte a esperar?

¿Esperar a qué?

¿a alguén?

É coma unha demora finita que se fai eterna, case perenne...

E os días transcorren e as horas e os minutos e os segundos vanse escurrindo polas comisuras das mans entreabertas e tratar de mantela mente entretida con actividades cotidianas calma pero non sacia.

E saber que hai que afrontar a pesadez dos cometidos que menos complacen. Isto poderiase aplicar a maioria das mentes humanas que circulan pola terra...

E sucede que nos deixamos levar sempre pola brisa dos acontecementos que van marcando a vida de cada un...

E poderíamos, por qué non brindar pola crítiza feroz do inesperto, do que xuzga e non quere ser xuzgado; impasible, mente influenciable tan endeble, fráxil, indecisa e insegura de si mesma sempre creu estar errada...

E volta, das secuencias de ideas que viaxan pola minha mente inconexa.

.......Siguen transcurrindo os días..

Canto paxaro na cabecinha...non había quen a baixara das árbores...